است و در روايت آمده كه سفيان ثورى ، از يكى از اصحاب امام صادق عليه السلام درخواست كرد كه او را به حضور آن حضرت ببرد . او اجازه گرفت و سفيان در وقت مقرّر رفت و پس از استجازه ورود ، درخواست قلم و دوات نمود و گفت : « خطبه رسول اللَّه در مسجد خيف را بيان فرما » . حضرت فرمود : اكتب بسم اللَّه الرحمن الرحيم . خطبة رسول اللَّه فى مسجد الخيف ، فقال : نَضَّر اللَّه عبداً سمع مقالتى فَوَعاها و . . . [ كه گذشت ] . بدين ترتيب ، بايد گفت سنّت در ديدگاه تشيع ، از آغاز صدور ، همراه با تمامى جنبه‌هاى حفظ و رعايت ، و از جمله مقيد به كتابت بوده است . چنين حالتى در سنّت از نظر عامّه نيست ، مگر در اندكى از آن . و از اين رو ، در نزد آنها معروف است : « كلّ حديثٍ رَواه الشافعى ، عن مالك ، عن نافع ، عن ابن عمر ، فهو سلسلة الذَّهَب » . ولى در نزد علماى شيعه ، « كلّ حديثٍ صَدَر مِن المعصومين مِن على عليه السلام الى مولينا العسكرى ، فهو سلسلة الذّهب » . و علاوه بر آن ، در حدّ فاصل ميان علماى ما و معصومين نيز راويانى هستند كه احاديث رسيده به وسيله آنها سلسلة الذهب است ؛ كسانى نظير زراره و محمد بن مسلم و أبان و ابن ابى عمير و يونس و غير ايشان . بنا بر اين ، مىتوان گفت كه « اهل سنّت حقيقى » ، فرقه شيعه جعفرى است و نه معروفين به « اهل سنّت » كه چون از نظر حديث در مضيقه قرار گرفتند ، قياس و استحسان و استقرا و امثال آنها را مدارك و منابعى در عرض كتاب و سنّت قرار دادند . لكن انصاف اين است كه علماى اهل تسنّن ، در نقل و تنظيم احاديث ، بيش از ما زحمت كشيده‌اند ؛ چنان كه در تفسير كلام اللَّه نيز مطلب همين طور است . خداوند را به خاطر همه نعمت‌هاى بى دريغش ، از جمله نعمت دسترسى به « سنّت » كه راهگشاى حيات طيبّه است ، و نعمت راهيابى به ولايت اهل بيت عليهم السلام كه امامان حق اند ، شكر مىگزارم . . . يا اهلَ بيت النبوّة ! . . . عندكم ما نَزَلت به رسلُه و هبطت به